
Czerwona koszulka, biały kołnierzyk albo jego brak, i diabeł z widłami w herbie. Tak United wygląda od ponad stu lat, a zaczynał jako drużyna kolejarzy, wokół której strojów krąży jeden uparty mit. Poniżej opisujemy, skąd wzięła się czerwień, kto szył koszulki United od lat 70. i jak zmieniali się sponsorzy na piersi, a na koniec cztery koszulki z naszego wieszaka, po jednej z każdej ważnej epoki.
Klub powstał w 1878 roku jako Newton Heath, drużyna pracowników kolei z Lancashire i Yorkshire. Popularna wersja mówi, że grał w zielono-złote połówki, i te kolory wracają do dziś na szalikach kibiców oraz na koszulkach okolicznościowych. Sam United w tekście o pierwszych strojach pisze jednak, że nie znalazł dowodów na taki wzór, a zieleń i złoto były krótkim epizodem. W 1887/88 klub zgłosił koszulki w czerwono-białe połówki. W kwietniu 1902 roku, po kłopotach finansowych i ratunku od nowego właściciela, klub przyjął nazwę Manchester United i zaczął grać w czerwonych koszulkach.
Przydomek Red Devils, czyli Czerwone Diabły, przyszedł dopiero w latach 60. Według najczęściej powtarzanej wersji Matt Busby pożyczył go od drużyny rugby z pobliskiego Salford, na którą we Francji mówiono czerwone diabły. Diabeł z widłami trafił później do herbu i jest w nim do dziś.
Od 1975 do 1980 roku koszulki szył Admiral, a potem przez dwanaście lat adidas. W 1992 roku przyszło Umbro i zostało na dziesięć lat, czyli przez całą złotą dekadę Fergusona. W 2002 roku United podpisał umowę z Nike, która trwała do 2015 roku, a od sezonu 2015/16 klub znów gra w adidasie. Każda z tych epok ma swój charakter: Umbro to proste kołnierzyki i tonalne wzory, Nike szewrony i odważne pomysły, a nowy adidas chętnie sięga do archiwum.
Pierwszym sponsorem był Sharp, od 1982 do 2000 roku, i to z nim kojarzy się United z lat 90. Potem przyszły Vodafone (2000-2006), AIG (2006-2010), Aon (2010-2014), Chevrolet (2014-2021) i TeamViewer (2021-2024). Od sezonu 2024/25 na piersi jest Snapdragon. Dla kolekcjonera to najprostsza oś czasu: sam napis na piersi zawęża sezon do kilku lat.
Domowa Nike z sezonu 2009/10 to głęboka czerwień z czarnym szewronem przez pierś i AIG dużymi literami. To ostatni sezon AIG na koszulkach i pierwszy bez Cristiano Ronaldo, w którym ciężar wziął na siebie Wayne Rooney z 34 golami we wszystkich rozgrywkach.
Domowa Nike z sezonu 2012/13 to kratka gingham na całej koszulce, nawiązanie do bawełnianej historii Manchesteru. Kibice kłócą się o nią do dziś, a w tej koszulce United zdobył dwudzieste mistrzostwo Anglii, ostatnie za Fergusona. U nas w wersji z długim rękawem.
Treningowa adidasa z sezonu 2015/16 to pierwszy rok po powrocie do adidasa, w odwróconych barwach: niebieska baza i czerwone paski. To sezon, w którym z akademii wyskoczył Marcus Rashford.
Wyjazdowa adidasa z sezonu 2021/22 jest biała, z niebieskim wzorem nawiązującym do wyjazdowej z lat 1990-1992, i z TeamViewerem na piersi. To sezon powrotu Cristiano Ronaldo na Old Trafford. O tym, jak siódemka stała się w United numerem gwiazd, piszemy w tekście Numery na koszulkach piłkarzy: co oznaczają i skąd się wzięły.
Wszystkie są w kategorii koszulki Manchesteru United, a reszta Anglii w dziale Premier League.
Przydomek przyjął się w latach 60. Według najczęściej powtarzanej wersji Matt Busby pożyczył go od drużyny rugby z pobliskiego Salford. Później diabeł z widłami trafił do herbu klubu.
Admiral (1975-1980), adidas (1980-1992), Umbro (1992-2002), Nike (2002-2015) i znowu adidas od sezonu 2015/16.
Sharp (1982-2000), Vodafone (2000-2006), AIG (2006-2010), Aon (2010-2014), Chevrolet (2014-2021), TeamViewer (2021-2024), a od sezonu 2024/25 Snapdragon.